آشنا بنظر میرسد .

صفحه اول کتاب فارسی سال اول ابتدایی متعلق به ۳۰ سال پیش .

_:"اين نامه ها ميره به..." حرفم راخوردم پژواك اين لغت در مغزم پيچيد(ميره به،ميره،مي...)متوجه بارى كه ميخواست به عبارتى كه از بى غرضى بيان كرده بودم بدهد، شدم.

                                *                            *                              *

بعضى لغات هستند كه ذاتا غير اخلاقى،مغاير هنجارهاى جامعه و ... شناخته شدند و در اينترنت نيز براى جستجو كردن فيلترشده و از دسترس دور هستند. لذا با توجه به موارد فوق اينجانب به سازمانى كه مسئول تنوير افکار و فیلتر لغات است پیشنهاد میکنم تا کلمات :" رفتن . آمدن . شدن . باریک . بلند . ساک . کشیدن . ضخیم . کلفت . گردیدن . نمودن . آفتابه " نیز در راستای فرهنگ سازی از دسترس عوام خارج گردانده و یا بجای آنها لغاتی بدون بار منفی راجایگزین نماید روی لغت آخر (آفتابه) تاکید موکد دارم چرا که در همان دوره شنیدم سربازی جهت اتفای میل ج*نسی از آن چون وسیله تن*اسلی مردان استفاده ابزاری نموده بود .

فكر ميكنم تنها آدمى كه چهار ستون بدنش سالم است و هنوز سياسى نشده منم .

 فارق از اين نق زدن ها رسيدم بالاخره ،خوشحالم .

 در همان آغاز ورود چهره شهر بنظركلى تغيير كرده ، ازشكل لباس ها تا اندازه خيابانها فكر كنم اين آخرى كمى كوچكتر شده نه اينكه در اين دو ماه بزرگتر شدم قد كشيدم لابد !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!؟

نیمه شب است , فردا عازم ولایتم ,  پاریس  , دور و بر را جمع وجور کرده ام  فردا  ساعت 4 صبح باید بلند شوم به خرده کارهای نکرده ... یخ یخچال را باز کنم و پیرهن و شلوار را اتو کنم بعد دوشی و بعد از کلاس , خداحافظ شهر غریب ...

نیمه شب است , چشم ودل در کسالت و بی تابی از فراق خوابی که امشب جیره بندی و به چهار ساعت کوتاه شده...

با اینهمه اندکی برای فضولی شبانه جایی هست , انگشت بر دکمه های موبایل میگردانم و .... بناگاه :

پیامی ز صنمی به توبیخ هوش میبرد و خواب میپراند ...

کش و اکش می آیم غلت واغلت میزنم ساعت 3 صبح است , خواب هم قهر کرده .

                                  *                             *                               *

سر به زیر انداخته قرمز شده چون تربچه  , دانه های درشت عرق را بر روی صورت ماله میکنم تا که از قلقلک ناشی از غلتششان جلوگیری کرده باشم .

سرهنگ بر افروخته و آتشین مزاج سبیل های پت وپهن روی لبش به تکانی مجنبد که : " تو چه کار کردی پسر ؟؟؟؟؟؟"  هیچی فقط و فقط مرسوله های محرمانه را در پاکت اشتباه گذاشته بودم و جملگی برگشت خورده . جرات حرف زدن ندارشتم ولی تمام هیکلم شده دو کلمه :" غلط کردم " و آن را فریاد میکرد .

به دور از نوک تیز قلم و فی البداهه نوشتن به ضرب کلیدهای کیبرد آنهم با ذهن سر به هوا باعث شد تا برخی از آن چه مد نظر بود از فونت بیفتد . باید می نوشتم که :

همه دنیایی که دیدم با خوانواده بود و بزرگترین تجربه اجتماعی و در جمع بودن در اجباری ...

و تحصیل شاید ماحصلش بیهوده تر از آنکه بتوان پایدار از آن یاد کرد .